مسعود بهنود :
يازده سپتامبر لندن
گزارش بهنود از واکنش لندن به تروریسم اسلامی
لندن در سال های جنگ جهانی دوم هفت سال را در وضعيتی که ما در روزهای موشک باران تهران ديديم تجربه کرده است و همين مترويش سال ها پناهگاه مردمی بوده که شب ها را در آن به صبح می رساندند. و آمار می گويد گاهی در يک شبش به اندازه تمام موشک ها و بمب های صدام بر سر شهرهای ايران، بمباران هواپيماهای آلمانی را تجربه کرده و نسلی با صدای آژير بزرگ شده است اما ديگر آثاری از آن همه در دل هايشان نيست و نه با آلمان ها کينه ای دارند و نه وقتی به تجليل از قهرمانان جنگی خود و سالروزهای آن می روند يادی از دشمن می کنند.
...
اما با حادثه يازده سپتامبر تخم نفرتی در دل هاشان نسبت به ترور و اسلامگرايان کاشته شد که امروز کاملا به بر نشست. احساسم اين است که انفجارهای مادريد سال قبل اين کار را نکرد که انفجارهای امروز که تازه تلفاتش به آن اندازه نبود.
شب هنگام زن سياه پوستی که انگليسی هم خوب نمی دانست و راننده اتوبوس دو طبقه ای بود که بمبی در طبقه بالايش منفجر شد و عده ای را کشت، در تلويزيون ظاهر گشت بعد از شش ساعت هنوز گيج بود. می گفت چرا ... و هی می گفت چرا... اين آدم کشی است. و به ياد می آورد که قربانيان همه مردم عادی و بيش تر فقير بودند که داشتند به سرکارهای ارزان خود می رفتند. زن خودش يک نمونه از همان ها بود.
...
باری پرونده ديگری بر پرونده پربرگ نگاه طالبانی و بن لادنی گذاشته شد. ميليون ها نفر باز هم به جمع مخالفان و متنفران تندروی و تعصب افزوده شدند، هيچ توجيهی به کار نيامد. صدای مدام آمبولانس ها در ذهن مردم زنده نگاه می دارد اين نفرت را. در تبليغات هم به ياد مردم آورده می شود که هدف اين عمليات کنفرانس سران صنعتی جهان بود که مهم ترين دستور اجلاس اين بارشان کمک به ريشه کنی فقر در آفريقا و يافتن راهکاری برای آن است.گزارش کامل