حوادث خود خواسته و خود ساخته

به لحظه های پر هیجان و سرنوشت ساز 27 خرداد نزدیک می شویم. همه تقربا متفق اند که این انتخابات تا حد زیادی می تواند به تعیین و تغییر سرنوشت مردم ایران منجر شود، در هر دو اردوی نظام ج. ا. و اپوزیسیون. و این به عزم و اراده ملی بستگی دارد.
رژیم ج.ا. با تمام توان با بسیج تمام امکانات، به دریوزه ی رای مردم، کاندیداها و آدم هایشان را در بیان سخن هایی که تا کنون بیانش جرم محسوب می شد، و کمترین مجازات آن حبس و اذیت آزار بود آزاد گذاشته است. تا بلکه بتواند با فریب و سوء استفاده از خوش باوری مردم سالیانی چند به عمر ننگین خود ادامه داده و چند صباحی بیشتر به غارت منابع کشور ادامه دهد و شالوده های اجتماعی و فرهنگی را به طور کامل ویران سازد. در این میان هیچ بعید نیست که حتا انفجار و ترکاندن چند ترقه در اهواز و تهران وقم نیز یکی از این راهکارها باشد. نمونه هایی از قبیل انفجار در حرم و فلکه آب مشهد به دست عوامل سعید امامی. چیزی که در گذشته رژیم با تبلیغات زیاد از اینگونه رخدادهای اسفبار برای تحریک احساسات مردم و واقعی جلوه دادن توهم توطئه دشمن به نحو احسن سود جسته است.
در نگاه اول دو نکته به نظر نگارنده می رسد: اول آنکه رژیم از این گونه حوادث خود خواسته و احتمالا خود ساخته قصد ایجاد رعب و وحشت از بروز خشونت در کشور را دارد. دیگر اینکه به مدد این جریانات در صورت شکست رژیم از به پای صندوق کشاندن مردم، بلکه بتواند امکان اعمال خشونت و نظامی گری در فردای پس از انتخابات پیدا کند. غافل از اینکه زمان سوار شدن بر احساسات مردم گذشته است.
نکته ی جالبی که در صحنه های به نمایش در آمده از تلویزیون رژیم هم خود نمایی می کند این است که بر خلاف نمونه های مشابه قبلی که بعد از هر انفجاری عده ای جمع می شدند و شعاهایی علیه منافقین و صدام و آمریکا و انگلیس می دادند، این بار عکس العمل مردم نشان از بی اعتنایی و بی توجهی است. این خود تا حدی رژیم را از سوء استفاده مایوس و نا امید می کند. چه بسا که اثرات این انفجارها به رو شدن دست رژیم بینجامد.